Alfabet Antyfaceta - Wstęp A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U W X Y Z

C

celibatowe duchowieństwo – jedna z instytucjonalnych form realizacji biologicznego mechanizmu → III płci, pozwalająca osobom o niereprodukcyjnej orientacji seksualnej lub w inny sposób podlegających odrzuceniu jako potencjalni partnerzy reprodukcyjni w „honorowy” sposób uzyskać szanowaną pozycję w społeczeństwie opanowanym obsesją „prawidłowego”, czyli heteronormatywnego uczestnictwa w życiu erotycznym i rozrodczości. Jakkolwiek do c. d. przystępują również osoby o standardowej dla kultury Zachodu dwubiegunowej (heteronormatywnej) płciowości z przyczyn czysto ideowych oraz pragmatycznych, a także wobec korzystnego dla instytucjonalnego Kościoła Katolickiego nierozdrabniania majątku (który musiałby być dziedziczony przez rodziny duchownych), obserwacja moralnego prowadzenia się funkcjonariuszy kościelnych wskazuje, że część jego kadr stanowią właśnie osoby → III płci, które, rozpoznawszy swoje specyficzne potrzeby erotyczne, nie widziały dla siebie innej możliwości osiągnięcia spełnionego życia. Tak więc kapłaństwo i instytucje zakonne przyciągały w ciągu swej historii męskich i żeńskich homoseksualistów – szczególnie dogodną dla nich formą życia z możliwością znalezienia partnera erotycznego tej samej płci stanowiły zgromadzenia zakonne, nomen omen nazywane rodzinami zakonnymi. Sprawowanie funkcji kapłańskich oraz praca w zakonach specjalizujących się w opiece nad porzuconymi/osieroconymi dziećmi z kolei stanowiły atrakcyjną pozycję dla pedofili, tym bardziej jeżeli społeczeństwo danej epoki było wysoce sklerykalizowane, tj. każda osoba duchowna cieszyła się wysokim autorytetem moralnym jako przedstawiciel swojej instytucji religijnej w oderwaniu od osobistych kwalifikacji moralnych, co z kolei gwarantowało wysoki poziom bezkarności za krzywdy popełnione przez c. d. wobec swoich wychowanków (mechanizm wciąż widoczny w przypadku skandali pedofilskich w Polsce, gdzie napiętnowaniu podlegają ofiary, gdy przełamują zmowę milczenia, lecz nie sprawcy; znany także z filmów dokumentalnych wyprodukowanych w Zachodniej Europie, a dokumentujących krzywdy doznane przez wychowanków katolickich instytucji opiekuńczych z wczesnych dekad XX w.). W ciągu XX w. społeczeństwa zachodnie dokonały znacznej sekularyzacji i posiadły znaczną niezależność umysłową od ongiś dominującego nad nimi Kościoła Katolickiego. Wskutek tego naganne praktyki erotyczne c. d. realizującego swój popęd w sposób pedofilski trafiają bezwzględnie przed państwowe organa sprawiedliwości. Również niekryminalne praktyki erotyczne jak dobrowolny homoseksualizm znacznie częściej bywa publicznie eksponowany jako sprzeniewierzenie się normom przez Kościół Katolicki głoszonym, a jednocześnie narzucanym reszcie społeczeństwa w postaci utrwalanych przesądów odnośnie homoseksualistów i blokowania inicjatyw ustawodawczych na rzecz ich równouprawnienia. Liczne ostatnio procesy o odszkodowania wywołane przez czyny c. d. o charakterze pedofilskim i skandale obyczajowe wynikłe z erotycznych praktyk → III płci spowodowały wzrost czujności Kościoła Katolickiego w doborze swych kadr (wykluczenie osób homoseksualnych) oraz nieśmiałą dyskusję w łonie Kościoła odnośnie uchylenia celibatu. Bardziej pragmatyczne i otwarte na człowieka i współczesne jego samozrozumienie są Kościoły Protestanckie, pośród których wszystkie zrezygnowały z celibatu już przy swoim wyodrębnieniu się z Kościoła Katolickiego, a część współcześnie dopuszcza do święceń jawnych homoseksualistów. NARP uważa c. d. za anachroniczną formę zarówno sprawowania funkcji duchownego w społeczeństwie jak i zapewniania godziwego miejsca w społeczeństwie osobom o odmiennej orientacji płciowej lub rozmytej tożsamości płciowej. Przede wszystkim ułomne jest oficjalne przyrzekanie rezygnacji z wszelkich form uzyskiwania erotycznych zaspokojeń przez c. d., co w przypadku osób o każdej formie popędu i tożsamości płciowej prowadzić musi do nerwic lub próby sublimacji popędu w motywację do pracy kapłańskiej/zakonnej, albo do postanowienia o realizacji swych potrzeb mimo wszystko, lecz z degradującym poczuciem winy i zagrożeniem kompromitacją w razie ujawnienia swych praktyk erotycznych. W nowoczesnym i przyjaznym człowiekowi społeczeństwie nie może mieć miejsca żadna obawa na tle ujawnienia swej mniejszościowej orientacji seksualnej czy transpłciowości/transgenderyzmu albo innych niekryminalnych postaw wobec płciowości. W społeczeństwie respektującym prawa człowieka każda jednostka po prostu musi mieć prawo do życia spełnionego wg własnych upodobań, zatem tworzenie dlań zastępczych instytucjonalnych ram jest niepotrzebne, tym bardziej jeżeli dostarczycielem tego swoistego azylu dla odmieńców jest instytucja kreująca w swym nauczaniu wrogi do nich stosunek większości społeczeństwa.

cipa – 1. wulgarna nazwa głównego żeńskiego narządu kopulacyjnego – pochwy; 2. wulgarna nazwa → samicy/kobiety. Zarówno w znaczeniu 1 jak i 2, określenie to jest używane przede wszystkim przez → samców/mężczyzn.

CPI – skrót od: Co Powiedzą Inni, synonim → CePeLia

CePeLia – żart. pojęcie wprowadzone przez NARP na określenie osoby/osób kierujących się w swoim życiu zasadą/obawą: Co Powiedzą Ludzie, czyli → człowieka zewnątrzsterownego.

chłopczyca – określenie stosowane wobec osób płci żeńskiej wykazujących cechy według aktualnych i lokalnych wierzeń i przesądów społeczeństwa przypisywane → samcom/mężczyznom. NARP uważa, że pojęcie c. nie zawiera w sobie ładunku pogardy typowego dla analogicznych określeń stosowanych wobec osób płci męskiej wykazujących według aktualnych i lokalnych wierzeń i przesądów społeczeństwa cechy przypisywane → samicom/kobietom, chyba że są elementem retoryki prawicowo-nienawistnej.  W ocenie NARP c. raczej wyraża lęk → samców/mężczyzn przed → samicami/kobietami, które mogą okazać się trudniejsze do „zdobycia” (pozyskania jako partnera reprodukcyjno-erotycznego) w związku z tym, że wkroczyły one w sfery życia i stylistyki ongiś przypisywane → samcom/mężczyznom i osiągają w nich sukces, co powoduje zwiększoną trudność w zaimponowaniu jej swoimi cechami męskimi, i tym samym wzmaga → kompleks męskości. Pojęcie c. jest używane dość powierzchownie i bezrefleksyjnie w odniesieniu do wyglądu osoby, natomiast ignoruje zauważaną przez NARP maskulinizację psychiczną → samic/kobiet co powoduje jeszcze większe nasilenie → kompleksu męskości przez zaistnienie sprzeczności pomiędzy wyglądem „kobiecym” sugerującym zupełnie inne cechy psychiczne niż te faktycznie występujące (patrz:  → paradoksy kobiet).

cywilizowane społeczeństwo – pojęcie specyficzne NARP oznaczające społeczeństwo: a) narzucające swoim członkom jedynie minimalne restrykcje związane z ochroną innych jego członków posiadających równe prawa (tj. minimalnie ingerujące w ich życie osobiste); b) dyskutujące otwarcie i negocjujące w/w restrykcje z grupami i jednostkami mającymi im podlegać; c) maksymalnie unikające stosowania przemocy fizycznej i wychowujące młodzież w tym kierunku; d) otwarte na zmiany praw stanowionych i obyczaju, o ile zostanie wskazana ich lepsza forma; e) otwarte i życzliwe dla odmienności swoich członków nieszkodzących innym; f) wykazujące solidarność ze swoimi wszystkimi członkami a zwłaszcza zagrożonymi prześladowaniem mniejszościami i otaczające ich szczególną ochroną. C. s. zatem nie uprzywilejowuje żadnej religii, grupy etnicznej, płci ani orientacji płciowej/ubiorczej itp. W rozumieniu potocznym c. s. odnosi się do każdego rodzaju społeczności, która opanowała sztukę posługiwania się nożem i widelcem, tudzież kilkoma innymi przyrządami i wytworzyła normy postępowania obowiązujące jej członków, bez względu na to jak krzywdzące i dyskryminacyjne te normy są. NARP zdecydowanie nie zgadza się, aby społeczności tego rodzaju uznawały siebie za c. s.

członek – patrz: → prącie

człowiek-mebel – ironiczne pojęcie wprowadzone przez NARP a odnoszące się do typu osobowości ludzkiej cechującej się biernością i posłuszeństwem wobec autorytetów ze swego otoczenia w szczególności odnośnie przez siebie zajmowanego w społeczeństwie miejsca i spełnianej w nim roli. C. m. nigdy nie kwestionuje statusu nadanego mu przez otoczenie, nie zastanawia się nad różnicami w jakości jego życia a jakością życia osób w społeczeństwie w jakiś sposób uprzywilejowanych ani zasadnością jego → wykluczenia społecznego, zatem wolny jest od ciekawości doznań będących udziałem osób uprzywilejowanych i dążenia do korzystania z przywilejów, których przez swe urodzenie się w określonej klasie albo kaście nigdy nie ma zaznać. NARP zauważył, że idealny → samiec/mężczyzna posiada psychiczną konstytucję c.-m. albowiem pod względem ograniczeń ubiorczych, kosmetycznych i behawioralnych związanych ze →społecznym stereotypem męskiej roli płciowej nie wolno mu wręcz zastanawiać się nad walorami użytkowymi artykułów odzieżowych i kosmetycznych przeznaczonych przez obyczaj dla → samic/kobiet i do wyobrażania siebie jako ich użytkownika oraz okazywania chęci zaznania doznań towarzyszących korzystaniu z rzeczy będących przywilejem → kasty płciowej → samic/kobiet. C.-m. posiada stan świadomości mile widziany w społeczeństwach opartych na → opresyjnych stosunkach społecznych i podobny jest do mentalności feudalnego chłopa pogodzonego z porządkiem na świecie, w którym jedni rodzą się panami, a drudzy – ich sługami, jednak taka formacja osobowości sprzeczna jest z pojęciem → godności ludzkiej, która nieodłączna jest od zdolności jednostki do suwerennego decydowania o swoim losie i określania zawartości swej tożsamości. Por. → człowiek zewnątrzsterowny.

człowiek zewnątrzsterowny – człowiek, którego główną dyrektywą sterującą jest recenzja, jaką mogą mu wystawić członkowie społeczności, w której żyje. Rezultatem takiej strategii życiowej jest poniechanie wszelkich twórczych lub niekonwencjonalnych zachowań się i w końcu niezdolność do nich. Osoba w ten sposób postępująca jest całkowicie zależna od społeczności i gotowa zrobić wszystko, by w niej pozostać i zachować swoją pozycję. Społeczności złożone głównie z takich członków i taką ich postawę promujące to zwykle małe grupy ludności wiejskiej o zerowej anonimowości mieszkańców danej osady lub sekty wyznaniowe. Członkowie małych społeczności rzadko bywają artystami, a jeżeli już, to w obrębie ciasno określonej konwencji (zwykle ludowej charakterystycznej dla grupy etnicznej danej społeczności) i ze ściśle określoną dozwolonym zakresem treści wypowiedzi. NARP uważa atrybut zewnątrzsterowności za czynnik obniżający jakość życia i umniejszający człowieczeństwo jednostki, która pozostając pod przemożną presją swojego otoczenia np. ze znacznie większym trudem (lub wcale nie) potrafi się zdobyć na zrozumienie odmienności innej osoby i przyzwoitą postawę wobec niej. Dlatego też społeczności oparte na zewnątrzsterowności swych członków są nie tylko konserwatywne i cywilizacyjnie zacofane, ale także często krzywdzą mądrzejsze i wrażliwsze jednostki spośród siebie nie doznając przy tym poczucia winy. Jednocześnie jednostki zdolne do przezwyciężenia swej zewnątrzsterowności pomimo realnych lub wyimaginowanych obaw o reakcje otoczenia zyskują wiele w sferze → godności ludzkiej.

czynności erotyczne – ogół działań związanych ze stymulowaniem organów reprodukcyjnych i doprowadzaniem ich do stanu podniecenia z orgazmem włącznie. Motywem c. e. jest popęd płciowy, czyli zainstalowany w każdym organizmie biorącym udział w ewolucji program dążenia do pozostawienia po sobie organizmów potomnych, jednak ze względu na spełnianie przez c. e. w związkach reprodukcyjnych → homo sapiens (?) ważnych funkcji integracyjnych i związaną z tym konieczność wykonywania c. e. w znacznie większym zakresie niż wynika to z konieczności reprodukcyjnych, stały się one celem samym w sobie. Stąd też można zaobserwować wiele wzajemnie sprzecznych stylów c. e.: jakkolwiek w większości przypadków są one ukierunkowane na wzajemną przyjemność (wariant hedonistyczny)uczestników (których liczba może być faktycznie dowolna), są także c. e. zorientowane na przyjemność „nie-wprost”, czyli uzyskiwanie zadowolenia przez doznania bólowe bądź traumatyczne (wariant sado-masochistyczny).

Alfabet Antyfaceta - Wstęp A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U W X Y Z