Alfabet Antyfaceta - Wstęp A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U W X Y Z

D

damski – przymiotnik pochodzący od rzeczownika dama i sugerujący jakieś szczególne przymioty godnościowe kobiety lub samicy gatunku → homo sapiens (?), a obecnie wykorzystywany do oznaczania zwykle lepszych, ładniejszych i przyjemniejszych w eksploatacji produktów przeznaczonych dla kobiet i zabronionych dla mężczyzn. Por. → baba i → babski.

DEN – jednostka linearnej gęstości włókien dziewiarskich określająca grubość wyrobów pończoszniczych a popularnie wyrażana liczbą całkowitą, której zakres rozpoczyna się od 3. Skrót pochodzi od słowa denier, a odniesienie tej miary do fizycznych cech dzianiny stanowi proporcja masy przędzy wyrażonej w gramach do jej długości. Tak więc gramatura 1 DEN to stosunek 1 g przędzy na 9000 m jej długości. Pod względem praktycznym, wyroby pończosznicze o wskaźniku 3 – 15 DEN są bardzo cienkie (i przezroczyste), o wskaźniku DEN równym 20 są „standardowej” grubości (oczywiście nie z punktu widzenia odzieży męskiej, gdzie minimalna grubość skarpety wynosi ok. 100 DEN i posiada cechy szmaty stosownej do funkcji czyszczenia broni w wojsku!), zaś pomiędzy 30 – 40 DEN są uznawane za grubsze (cieplejsze) i półprzezroczyste. Od 50 DEN mamy do czynienia z wyrobami pończoszniczymi przeznaczonymi do użycia w zimie i pod względem optycznym uznawanymi za zakrywające. Por. także: → DTEX.

depilacja – praktyka maksymalnie trwałego usuwania owłosienia ciała (por. epilacja) stosowana przez różne grupy społeczne w różnych celach. I tak: a) samice/kobiety stosują ją celem uczynienia siebie bardziej atrakcyjnymi erotycznie dla samców/mężczyzn (co stanowi uzupełnienie presji ewolucyjnej wywartej przez nie na samców/mężczyzn typu białego, aby uczynić ich ciała owłosionymi i tym samym estetycznie mniej pociągającymi) oraz (przy obyczajowym zakazie d. dla samców/mężczyzn) by zawłaszczyć monopolistycznie funkcję estetyczną ciała w życiu społecznym; b) samce/mężczyźni homoseksualni stosują ją by lepiej imitować estetyczną wartość ciała kobiecego i tym samym uczynić je pociągającym dla partnera; c) samce/mężczyźni-kulturyści stosują d. dla wzmocnienia efektu wizualnego umięśnienia podczas pokazów; d) samce/mężczyźni skonfliktowani ze → społecznym stereotypem męskiej roli płciowej (np. NARP) stosują ją celem podniesienia estetyki własnego organizmu, dzięki czemu zmienia się rodzaj relacji międzypłciowej (samica/kobieta nie jest już potrzebna, czyli niezbędna do zniwelowania nieznośnego poczucia jej braku, ale jedynie możliwa jako wartość dodatkowa o charakterze osobowym, nie zaś jako jedyne źródło zaspokojeń estetyczno-erotycznych; przez to jej relatywna wartość przetargowa obniża się ale relacje międzypłciowe wyrównują się, są sprawiedliwsze i głębsze). Drugim ważnym powodem stosowania d. jest podniesienie zmysłowości własnego ciała (usunięcie owłosienia ciała czyni je wrażliwszym na przyjemne bodźce dotykowe i wraz z koniecznością regularnego powtarzania zabiegu wymusza samoobserwację, zwiększa więc integruje jestestwo przez przywiązanie emocjonalne komponenty psychicznej do fizycznej, zaś ciało gładkie jest obiektywnie przyjemniejsze w dotyku, zatem korzysta na tym wszelki partner erotyczny: żeński lub męski). Stąd d. nie jest zalecana dla osób, których tryb życia lub praca zawodowa związane są z licznymi tarciami dotykającymi skórę, ciężkim wysiłkiem fizycznym powiązanym z noszeniem sztywnej odzieży ochronnej i wymogiem wysokiej dyspozycyjności i ofiarności na tym polu, jednakże założenie, że do takiego trybu życia i stosunku do swojego organizmu obejmującego takie ewentualności predestynowani są automatycznie wszyscy samce/mężczyźni jest seksistowskie i krzywdzące dla subtelnych osobowości męskich, a takie nie tylko mają prawo i rację bytu, ale także muszą mieć możliwość bycia okazywanymi publicznie bez obaw o represje lub inne przejawy dezaprobaty otoczenia.

dobór naturalny – główna siła ewolucji polegająca na presji selekcyjnej na organizmy ze strony środowiska powodującej konieczność dostosowania form ich ciał i sposobów zachowania się tak, aby mogły utrzymać się przy życiu na tyle długo, by rozmnożyć się. D. n. premiuje nawet bardzo skomplikowane formy organizmów, pod warunkiem wszakże, że służą one ich trwaniu przy życiu. Działanie d. n. polega na tym, że spośród organizmów o różnej budowie ciał i różnych zdolnościach (zarówno w ramach jednego gatunku jak pomiędzy nimi), sukces odnoszą te, których cechy konstrukcyjne są przydatne, a nosiciele cech niekorzystnych stają się ofiarą głodu, choroby lub drapieżników i nie są w stanie wytworzyć potomstwa. Stąd w każdym nowym pokoleniu organizmów utrwalają się geny warunkujące cechy korzystne dla tych organizmów w ich środowisku. Wobec możliwości zajścia nagłej i radykalnej zmiany środowiska, okazjonalnie przydatne są organizmy zmutowane, tj. posiadające cechy rzadko występujące u innych osobników tego samego gatunku, które wtedy właśnie uzyskują swoją szansę, choć w sytuacji środowiskowej stabilności takie cechy są nieprzydatne, a organizmy je posiadające zazwyczaj nie znajdują partnerów reprodukcyjnych.

dobór płciowy – poboczna lecz stosunkowo istotna siła ewolucji polegająca na presji selekcyjnej wywieranej przez potencjalnych partnerów reprodukcyjnych, a w szczególności ze strony samic względem samców i powodująca wykształcanie się konkretnych rytuałów godowych oraz form ich organizmów zakodowanych w genach. Stąd zatem pochodzą różne procedury interpretowalne jako mechanizm samczego/męskiego handicapu przejawiające się w zachowaniu się samców (rytualne walki o samice prowadzące do ciężkich uszkodzeń ciała, budowanie wymyślnych gniazd wymagających długotrwałej pracy związanej z narażeniem się na atak ze strony drapieżnika itp.), jak również formy organizmu utrudniające samcom codzienne życie, a poprzez które udowadniają one samicom swoją wydolność (grzywy u lwów utrudniające odprowadzenie nadmiaru ciepła do atmosfery, bogato ubarwione upierzenie sprawiające, że jego nosiciel staje się łatwo dostrzegalny dla drapieżnika itp.) lub dostarczające samicom wglądu w ich stan zdrowia (uwstecznienie kości prąciowej u naczelnych człowiekowatych) u gatunków, których samice potrzebują przedłużonej opieki samca nad sobą i potomstwem. Istotną cechą d. p. jest wytwarzanie w zachowaniu i wyglądzie osobników tego samego gatunku → dymorfizmu płciowego oraz antypragmatycznych cech organizmu tj. utrudniających zamiast czynić jego funkcjonowanie łatwiejszym, sprawniejszym i bezpieczniejszym. Nie jest też przypadkiem, iż utrudniające życie cechy spowodowane d. p. dotyczą głównie samców: wynika to z faktu, że produkcja plemników jest zawsze nadmiarowa (jeden samiec nie poddany ograniczeniom ze strony np. stada jest w stanie zapłodnić wiele samic), zatem można bez obaw o zakłócenie rozrodczości pozwolić na utratę pewnej liczby samców np. w trakcie walk rytualnych, porażki w spotkaniu z drapieżnikiem wskutek posiadania form organizmu utrudniających sprawną ucieczkę itp. Na skutek d. p. funkcjonowanie samca staje się napiętym i absorbującym wszystkie siły organizmu balansowaniem pomiędzy wymogami pochodzącymi z → doboru naturalnego (w którym premiowana jest sprawność organizmu) a narzuconym mu niekorzystnym formom organizmu lub zachowaniem się. Realizacja wymogów wynikających z presji d. p. ma zatem charakter swoistej „sztuki dla sztuki”: w formie wytwarzania cech i form zachowania się niepotrzebnych lub nawet szkodliwych w życiu po to, aby zostać nagrodzonym dostępem do rozrodczości za posiadanie takich cech w wysokim natężeniu lub perfekcyjną realizację takich zachowań się. Należy zauważyć, że samice (żyjące w takim samym środowisku co samce!) ewoluują w sposób pragmatyczny wytwarzając jedynie cechy przydatne przy konkretnym trybie i w konkretnym środowisku swojego życia (często mniejsze rozmiary organizmu, brak przegrzewającego owłosienia, brak wybujałego poroża, ubarwienie ochronne itp.). D. p. działa na dwóch płaszczyznach: genetycznej (poprzez dopuszczanie do rozrodczości tylko osobników samców posiadające premiowane przez samice cechy, wskutek czego nosiciele innych genów zanikają – rodzaj hodowli) oraz kulturowej (promując praktykowanie określonych zachowań godowych, bez akceptacji których żaden kandydat do rozrodczości nie ma szans na sukces, stąd samce pokornie uczą się zachowań niekoniecznie dla siebie korzystnych). D. p. jest bardzo silnie zaznaczony u gatunku homo sapiens (?) i jest przezeń swoiście realizowany przenikając kulturę, a szczególności, obyczaj w postaci → seksizmu i → samczego/męskiego handicapu.

„Do we need gender” (Pol.: Czy potrzebujemy ról płciowych) – tytuł corocznych warsztatów organizowanych w formie wakacyjnego obozu przez Kampanię Przeciw Homofobii we wsi Rycerka k. Rajczy na Żywiecczyźnie dla starszej (pełnoletniej) młodzieży z Polski i kilku okolicznych krajów, którego celem oprócz ogólnego podniesienia tolerancji i rozwiania lęków przed odmiennością tym razem było uświadomienie stereotypowości ról płciowych. Niniejszy obóz zostanie pozbawiony przyszłego finansowania wskutek ograniczoności umysłowej min. R. Giertycha, którego ministerialni urzędnicy widzą w uświadamianiu umowności ról płciowych i przezwyciężaniu uprzedzeń wobec homoseksualistów „deprawację” młodzieży i „wprowadzanie chaosu w psychice dzieci”.

drag king – rodzaj przedstawienia w kabaretach erotycznych i innych przedsięwzięciach artystycznych, które w swoich ramach zakłada występowanie samic/kobiet w roli samców/mężczyzn, co polega na ubieraniu przez nie odzieży na mocy → społecznego stereotypu męskiej roli płciowej kojarzonego z płcią męską. Z dostępnych NARP fotografii d. k. można wywnioskować, że w ramach swego przedstawienia praktykują również stylizację mieszaną, tj. z zachowaniem niektórych elementów ubioru mocno nacechowanych żeńską rolą płciową (pończochy, obuwie obcasowe, bluzki na cienkich ramiączkach), do których są dodawane atrybuty męskości w zakresie ubioru lub imitacji drugorzędnych cech płciowych (zarost twarzy). Próbując zinterpretować tę postać zjawiska NARP zwraca uwagę na bardziej figlarny charakter tej transgresji w porównaniu z męskim odpowiednikiem w postaci → drag queen, u którego charakteryzacja żeńska przybiera wszakże postać karykaturalną, lecz totalną. Wynikać to może z niższej tolerancji społecznej dla samców/mężczyzn wkraczających w stereotypową rolę żeńską niż dla samic/kobiet wstępujących w rolę męską, przez co ci pierwsi muszą maskować się w zabronionej roli bardziej starannie i kompletnie, podczas gdy osoby żeńskie dokonujące analogicznej trangresji nie muszą się z nią kryć, gdyż w codziennym życiu wchodzenie w męską rolę i korzystanie z męskiej stylizacji jest dla nich de facto dostępne (wszakże poza imitacją męskiego zarostu twarzy)..

drag queen – rodzaj przedstawienia w kabaretach erotycznych, które w swoich ramach zakłada występowanie samców/mężczyzn w roli samic/kobiet, co polega na ubieraniu przez nich odzieży i (często wyolbrzymionym) stosowaniu środków kosmetycznych uchodzących za „damskie”. Przedstawienie d. q. podbudowane jest bowiem wiarą w niepodważalny związek → płci żeńskiej ze specyficznym ubiorem i makijażem samic/kobiet i udział w nim bywa zastępczą praktyką erotyczną lub przejawem skonfliktowania z płcią męską, często pojmowaną bez rozróżnienia na jej aspekty biologiczne i → społeczny stereotyp męskiej roli płciowej. Widowisko d. q. w kierunku przeciwnym (samice/kobiety ubrane w odzież „męską”) nie jest praktykowane w ogóle (brak danych u NARP) lub jest praktykowane w bardzo wąskim zakresie, gdyż nie istnieje → tabuizacja odzieży „męskiej” i stąd transgresja odzieżowo-kosmetyczna w tym kierunku jest w codziennym życiu publicznym niezauważalna i nie powoduje odium posądzeń o zaburzenia tożsamości płciowej. Można zaryzykować twierdzenie, że sceniczna konwencja d. q. stanowi zepchniętą do kabaretu erotycznego zrytualizowaną formę subiektywnego → transwestytyzmu i jej prowadzenie pozwala unikać otwartej społecznej dyskusji na temat zawartości stereotypu męskiej roli płciowej i jego słuszności oraz utrzymywać społeczną opresyjność wobec osób skonfliktowanych z nim.

DTEX – jednostka linearnej gęstości włókien dziewiarskich określająca grubość wyrobów pończoszniczych a wyrażana popularnie liczbą całkowitą, której zakres rozpoczyna się od 3. Odniesienie tej miary do fizycznych cech dzianiny stanowi proporcja masy przędzy wyrażonej w gramach do jej długości. Tak więc 1 dtex to proporcja 1 g przędzy do 10000 m jej długości. W przybliżeniu gramatura wyrobów pończoszniczych wyrażona w d. jest podobna do tej wyrażonej w → DEN (o 1/9 lżejsza).

dupa – 1. średnio wulgarna nazwa pośladków stosowana zarówno przez samców/mężczyzn, jak i przez samice/kobiety; 2. patrz: → cipa.

DuPont – amerykański koncern chemiczny, który wprowadził na rynek w latach 40 XX w. przezroczyste pończochy z tworzyw sztucznych (por. → nylony, → stylony), które natychmiast stały się fetyszem erotycznym i przyczyniły się wraz z trendami w modzie do odsłaniania żeńskiego ciała m. in. do → wyzwolenia kobiet. NARP ocenia ten akt jako przejaw gównojadyzmu (→ gównojad) i jeleniemu (→ jeleń) ze strony męskich inżynierów chemików i menadżerów, którzy zadecydowali, by ten produkt zaadresować wyłącznie do → samic/kobiet.

dymorfizm płciowy – biologiczne i/lub społeczne różnice pomiędzy samcami/mężczyznami samicami/kobietami (u gatunku homo sapiens (?)) oraz biologiczne i/lub etologicznymi u innych gatunków. Różnice te są rezultatem odmiennych funkcji spełnianych przez osobniki obu płci w procesie reprodukcji w związku z charakterystycznym dla danego gatunku systemem kojarzenia się w pary i inne układy reprodukcyjne, jednak w przypadku homo sapiens (?) obok obiektywnych (biologicznych) podstaw pojawia się efekt wzmacniania d. p. przez czynniki kulturowe niebędące w sposób logicznie spójny uzasadnione i w ten sposób wiąże się z → seksizmem.

dziwka – patrz: → prostytutka

Alfabet Antyfaceta - Wstęp A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U W X Y Z