Alfabet Antyfaceta - Wstęp A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U W X Y Z

F

facet – określenie na samca gatunku homo sapiens (?) oparte na spełnianiu przez niego postulatów zawartych w → społecznym stereotypie męskiej roli płciowej. Jako leksem języka potocznego f. jest słowem średnio eleganckim ale neutralnym lub pozytywnie wartościującym, w użyciu stosowanym przez krytyków stereotypu męskiej roli płciowej (np. przez Antyfaceta) f. w odróżnieniu od mężczyzny lub człowieka to istota cokolwiek prymitywna i osadzona w toksycznych rejestrach stereotypu męskiej roli płciowej. W tej retoryce antonimem faceta jest np. gentleman. Żeńskim odpowiednikiem f. jest → laska i → facetka.

facetka – 1. w języku ogólnym: żeński odpowiednik → faceta; 2. w terminologii NARP: każda osoba żeńska wyrażająca się o osobach męskich z użyciem tego pojęcia, więc najwidoczniej nosząca w sobie prymitywizm psychiczny odpowiedni dla faceta, czyli toksycznej i spauperyzowanej postaci mężczyzny.

facetyzacja mężczyzn – proces społeczny w sferze obyczaju i wzornictwa odzieżowego rozpoczęty w II poł. XVIII wieku a kulminujący w II poł. XX wieku i prowadzący do sprymitywizowania mężczyzn i ich wizerunku zwłaszcza w odniesieniu do kobiet, które równocześnie z f. uzyskały prawo do wybujałej fantazyjności i wykwintności w stroju i makijażu oraz do zachowań wyrażających wszelkie typy osobowości, od bezradnej i uległej po pewną siebie i wyzywającą. F. wymusza na mężczyznach odgrywanie roli osobnika twardego, silnego, szukającego wyzwań, zdeterminowanego oraz nieprzywiązującego wagi do wygód.

fa'fafine – (alternatywne pisownie: faafafine, fafafige, fafafine) nazwa trzeciej roli płciowej stosowana przez mieszkańców wysp Samoa na Oceanie Spokojnym w odniesieniu do osób o biologicznie męskiej płci, które w dzieciństwie poczuły potrzebę odebrania wychowania na spełnianie żeńskiej roli. F. mają nieskrępowaną możliwość noszenia ubrań stereotypowo przeznaczonych dla biolobicznie żeńskiej części populacji i spełniają funkcje służebne wobec swoich rodzin, a w szczególności starzejących się rodziców oraz biologicznych dzieci swojego rodzeństwa, co świadczy o wykluczeniu ich samych z własnego udziału w rozrodczości. W szerszym kontekście społecznym f. współcześnie wykonują także szereg profesji, jak przykładowo artystów, wychowawców, administratorów, kościelnych funkcjonariuszy itp. Współcześnie rozwijają się organizacje f. na rzecz obrony ich praw. Pomimo stworzenia społecznie akceptowanej kategorii f., stwierdzenie tożsamości kwalifikującej dziecko do f. nie jest mile widziane w życiu rodzinnym kultury Samoa. Pod względem etymologicznym, słowo f. zawiera morfemy o znaczeniu “na sposób” i “kobieta” (czyli “w kobiecy sposób”), i posiada odpowiedniki w językach sąsiednich kultur (np. → “fakafefine” w języku Tongo). Slangowe określenie na osoby kategorii f. (“mala”) pochodzi z samoańskiego tłumaczenia Biblii i stanowi wspólne poniżające określenie dla f. i męskiego homoseksualisty. NARP uznaje za pozytywne, iż w odległych kulturach Polinezji stworzono jakąś formę przyzwoitego istnienia dla osób o braku predyspozycji do spełniania stereotypowo męskiej roli płciowej, podczas gdy kultura Zachodu preferowała przemilczanie istnienia takich osób lub wymuszanie na nich przyjęcia stereotypowo męskiego stylu życia. Jednakże wadą tej formy instytucjonalizacji → III płci jest zauważalne wykluczenie tych osób z własnego życia erotycznego i rozrodczości, przez co społeczeństwo realizuje praktykę dyskryminacyjną oraz utwierdza siebie w przesądzie, jakoby do tych sfer życia dopuszczeni mieli być tylko wykonawcy stereotypowej roli męskiej. Błędem jest też łączenie prawa do noszenia przez f. żeńskiej odzieży z osadzaniem ich w całkowicie stereotypowo żeńskiej roli. W konsultowanych źródłach brak danych odnośnie ewentualnego pożycia f. z biologicznymi samcami/mężczyznami; można domniemywać, że wśród f. są osoby o orientacji heteroseksualnej z punktu widzenia płci męskiej.

fakafefine – → fakaleiti

fakaleiti – alternatywna nazwa: leiti lub lady (wszystkie z j. ang. lub z użyciem jego morfemów o zmodyfikowanej wymowie) nadawana w polinezyjskiej kulturze wysp Tonga mężczyznom żyjącym w “zniewieściały” sposób. F. preferują w odniesieniu do siebie nazwę leiti/lady. Panuje słownie przekazywana opinia, że w rodzinach posiadających zbyt wielu synów i niedość córek, rodzice wybierają jednego z chłopców, by ubierał się jak dziewczynka i przyjmował dziewczęce obowiązki domowe w rodzaju sprzątania itp. Jednak brak solidnych dowodów, by w tongańskich rodzinach faktycznie w ten sposób kreowano osoby kwalifikowane jako f., gdyż dominującą preferencją rodziców wydaje się być posiadanie dzieci standardowo zaprogramowanych na spełnianie ról płciowych, a wprost przeciwnie, obserwuje się częstą obecność f. w rodzinach posiadających więcej dzieci żeńskich niż męskich. Przeważnie f. nie są postrzegani jako osoby żeńskie/kobiety, a jedynie jako osoby żyjące w żeński sposób. F. są traktowane czasami ze zniecierpliwieniem, czasami natomiast z podziwem ze względu na ich umiejętności imitacyjne wobec biologicznych kobiet, co przejawia się podczas konkursów piękności. Generalnie zatem towarzyszy f. klimat tolerancji, tym bardziej, iż rodziny posiadające f. spodziewają się z ich strony opieki dla starzejących się rodziców, która mniej pewna jest ze strony dzieci posiadających własne rodziny. Podobnie jak w przypadku → fa’afafine, NARP uznaje za pozytywne, iż w odległych kulturach Polinezji stworzono jakąś formę przyzwoitego istnienia dla osób o braku predyspozycji do spełniania stereotypowo męskiej roli płciowej, podczas gdy kultura Zachodu preferowała przemilczanie istnienia takich osób i wymuszanie na nich przyjęcie stereotypowo męskiego stylu życia. Jednakże wadą tej formy instytucjonalizacji → III płci jest zauważalne wykluczenie tych osób z własnego życia erotycznego i rozrodczości, przez co społeczeństwo realizuje praktykę dyskryminacyjną oraz utwierdza siebie w przesądzie, jakoby do tych sfer życia dopuszczeni mieli być tylko wykonawcy stereotypowej roli męskiej. Błędem jest też łączenie prawa do noszenia przez f. żeńskiej odzieży z osadzaniem ich w całkowicie stereotypowo żeńskiej roli. W konsultowanych źródłach brak danych odnośnie ewentualnego pożycia f. z biologicznymi samcami/mężczyznami; można domniemywać, że wśród f. są osoby o orientacji heteroseksualnej z punktu widzenia płci męskiej.

fala – poza 1. rozumieniem fizycznym jako rodzaj ruchu przenoszącego się w postaci cyklicznych zmian w ośrodku nieprzemieszczającym się, jest to 2. forma → pokoleniowej zemsty, czyli usankcjonowanej obyczajem panującym najczęściej w jakiejś zamkniętej społeczności (więziennej, wojskowej, szkolnej) represji, której poddawani są nowi członkowie tejże społeczności zanim zostaną przez nią zaakceptowani. Po okresie znoszenia w/w represji kandydat na członka społeczności zostaje do niej przyjęty i ma prawo samemu poddawać prześladowaniom późniejszych kandydatów. F. jest przejawem degradacji człowieczeństwa, gdyż pozwala jednostce działać w sposób naganny (np. sadystyczny) w poczuciu bezkarności wynikającej z przynależności do grupy i prowadzi do zatracenia indywidualności na rzecz stadnych form działania(→ człowiek zewnątrzsterowny), przez co narusza → ludzką godność zarówno ofiary f. jak i (późniejszego) prześladowcy.

faszyzm – totalitarna i zawsze zbrodnicza ideologia wartościująca ludzi głównie wg przynależności etnicznej lub rasowej, ale także ze względu na faktyczną lub urojoną w mózgu fanatyka f. ich odmienność (szczególnie dotyczy to zachowań płciowo-erotycznych oraz orientacji płciowej). Wyznawcy f. prowadzą kult siły i agresji, która prędzej czy później ze sfery deklaratywnej przechodzi do zbrodniczego czynu. Na poziomie abstrakcyjnym f. podobny jest do → seksizmu, która to ideologia także różnicuje prawa i obowiązki ludzi wg ich cech wrodzonych (płeć, orientacja seksualna, kolor skóry, przynależność etniczna), zaś w praktyce życia w reżimach faszystowskich → seksizm odgrywa istotną rolę dostarczając pretekstów uzasadniających prześladowanie różnych grup społecznych ze względu na naruszanie przez nie usankcjonowanych prawem stanowionym lub obyczajem ról płciowych, albo osób upominających się o zmianę tychże uregulowań. Podobnie jak → seksizm, f. posługuje się stereotypami definiującymi raz na zawsze określone grupy osób i stąd wyprowadzając przesłanki do traktowania ich w określony, także dyskryminacyjny, sposób. Stąd obie te ideologie są antyludzkie, gdyż traktują jednostkę ludzką jako element masy o raz na zawsze określonych cechach, nie dając osobie ludzkiej szansy na to, aby być ocenianą za własne czyny – winy lub zasługi, ergo w reżimach praktykujących w/w ideologie liczne osoby ludzkie są automatycznie przeznaczone do doznawania krzywdy. NARP zdecydowanie potępia powyższe ideologie.

feminizm – ideologia i ruch społeczno-polityczny dążący do wyzwolenia samic/kobiet z opresyjnych wobec nich praw stanowionych i usankcjonowanych → społecznym stereotypem żeńskiej roli płciowej obyczajów. Stąd, jakkolwiek w opinii NARP f. powinien być naturalnym sojusznikiem w walce samców/mężczyzn przeciwko opresyjnym wobec nich prawom stanowionym i usankcjonowanym → społecznym stereotypem męskiej roli płciowej obyczajom, w praktyce potrzebny jest analogiczny do f. ruch społeczno-polityczny dążący do wyzwolenia samców/mężczyzn z krzywdzących ich restrykcji i nakazów (→ maskulinizm w znaczeniu 1), a sojusz z działacz(k)ami feministycznymi nie jest pewny, choć możliwy. Warto zwrócić uwagę na zróżnicowanie wewnątrz ruchu feministycznego: dotyczy ono zarówno klasy społecznej, przynależności „rasowej”, przynależności do konkretnego kręgu kulturowego i religii, bądź umysłowego uniezależnienia się od niej. Ruch feministyczny jest zatem zróżnicowany ze względu na stopień radykalizmu żądań oraz stosunek do poszczególnych spraw. F. bywa więc również synkretyczny, np. ogólnie akceptujący religię ustawiającą kobiety w podrzędnej lub służebnej roli, choć walczący o prawo do równego statusu płci, aborcji i antykoncepcji albo odrzucający jedynie niekorzystne dla kobiet elementy obyczaju, przy jednoczesnej akceptacji kulturowych przywilejów kobiet i niechęci przyznania podobnych praw samcom/mężczyznom. Przykładowo można zaobserwować taktyczne paradoksy w łonie f. zmagającego się z opresyjnością stosunków społecznych wobec osób żeńskich w islamie. W krajach islamskich o dość znacznym stopniu uniezależnienia państwa od meczetu możliwy jest ruch feministyczny sprzeciwiający się religijnie narzuconej podległości „kobiet” wobec „mężczyzn” przez odmowę noszenia przez nie chust zakrywających włosy lub bardziej radykalnie zakrywającej odzieży. Z drugiej strony, w krajach o większym zniewoleniu przez religię feministki noszą chusty i ostentacyjnie okazują przynależność religijną, próbując wszakże studiować na własną rękę Koran i wykazywać oraz nagłaśniać fragmenty wskazujące na równość „kobiety” i „mężczyzny”, a także wykonując niełatwy wysiłek umysłowy, by przedstawić szowinistyczne wobec osób żeńśkich wersety Koranu jako metaforę, której w praktycznym życiu nie można przyjmować literalnie. Inne rozwarstwienie w łonie f. dotyczy odmienności problemów, z jakimi spotykają się osoby żeńskie klasy średniej – stosunkowo wykształconej i żyjącej dostatnio, której postulaty są bardziej zorientowane na sprawy ideologicznej równości, a przykładowo klas niższych lub osób żeńskich niskowykształconych i stąd pozostających w materialnej zależności od swych mężów/męskich partnerów, co często oznacza obarczenie ich licznym potomstwem, bezsilność wobec domowej przemocy lub porzucenie. Jeszcze inne szczególne aspekty pojawiają się w związku z f. w społecznościach upośledzonych „ras” – tam próba dochodzenia swych praw przez zakwestionowanie opresyjnej hegemonii męskiej bywa interpretowane jako rodzaj „zdrady”: złamania rasowej solidarności i w efekcie osłabienia swojej grupy etnicznej, która i tak musi zmagać się z zewnętrzną opresją ze strony uprzywilejowanej części społeczeństwa, więc „kobiety” niejako z przyczyn patriotycznych powinny pokornie znosić swoje krzywdy. Wobec tak znacznego rozwarstwienia w ramach f. i trudności komunikacyjnych pomiędzy intelektualnymi elitami ruchu a ich członkiniami z najniższych i najbardziej upośledzonych grup społecznych, wydaje się słuszną strategia porozumiewania się zaledwie w poszczególnych kwestiach, jakie ruch f. postanawia wywalczyć w określonym momencie.

fetysz erotyczny – część ciała lub przedmiot postrzegany jako reprezentatywny dla osoby danej płci i wzbudzający podniecenie erotyczne u osoby zaprogramowanej (→ fetyszysta) na reagowanie w ten sposób (→ fetyszyzm).

fetyszysta – osoba zwykle płci męskiej zaprogramowana w ten sposób, by pewne przedmioty lub części ciała i ich wizerunki postrzegać jako reprezentatywne dla całej osoby płci przeciwnej i wystarczające do wzbudzenia podniecenia erotycznego. F. zatem nie potrzebuje głębokiego zaangażowania emocjonalnego z osobą-podmiotem czynności erotycznych ani nawet obecności tejże, gdyż do uruchomienia czynności erotycznych w zupełności wystarczy kilka atrybutów cielesnych (np. długie, błyszczące nogi) lub charakterystycznych przedmiotów (np. bielizna, → nylony).

fetyszyzm – w wąskim rozumieniu praktyka uzyskiwania zaspokojenia seksualnego przez kontakt z przedmiotami kojarzonymi z płcią przeciwną (odzieżą, kosmetykami, ozdobami); w szerokim rozumieniu – głęboka wiara we właściwość pewnych przedmiotów (odzieży, kosmetyków, ozdób) dla określonej płci, co umożliwia zarówno wzmacnianie erotycznej atrakcyjności osób tych przedmiotów używających, jak i erotyczne zaspokajanie się przez kontakt z w/w przedmiotami w zastępstwie osoby/osób je używających. F. różnego stopnia jest przypadłością typową dla samców/mężczyzn i umyślnie w ich psychice instalowaną w toku → wychowania na mężczyznę albowiem zwiększa siłę oddziaływania → pozornych bodźców erotycznych jako sposób manipulowania samcami/mężczyznami przez samice/kobiety oraz kulturę → panseksualizmu, i jest związany z → gadżetalną definicją płci.

free style – patrz: → styl wolny

fustanela – męska suknia z rękawami noszona w Grecji jeszcze do przełomu XIX i XX wieku, obecnie jako strój tradycyjny i ceremonialny (żołnierze pełniący warty honorowe itp).

Alfabet Antyfaceta - Wstęp A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U W X Y Z