Alfabet Antyfaceta - Wstęp A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U W X Y Z

H

Hanway Jonas – XVIII-wieczny brytyjski podróżnik i filantrop, który pod wpływem obserwacji ludzi z innych kultur oparł się panującym wówczas przesądom odnośnie parasola. Okazuje się bowiem, że wierzono, iż noszenie parasolki przystoi wyłącznie → samicom/kobietom i w przypadku → samców/mężczyzn pozwalających sobie na taką transgresję, oznacza ich → zniewieścienie. Historia przyznała  rację H. J. pomimo doznawanych przezeń ze strony swych ziomków obelg i drwin widocznych nawet na historycznych rycinach H. J. .Zdaniem NARP H. J. jest bohaterem i jego postawa zasługuje na naśladownictwo. To dzięki takim ludziom i ich determinacji pomimo osobistych kosztów dokonuje się postęp ludzkości wbrew stadnym zachowaniom zbiorowości i konserwatywno-prawicowym ideologom dostarczającym osobnikom o mentalności baranów uzasadnienia dla zwalczania wszelkich odmieńców i innowatorów. Co do przesądów dotyczących parasola jako takiego, ich odbicie stale jest widoczne w regulaminach wojskowych (z okresu, gdy NARP miał z nimi do czynienia), gdzie umundurowanemu żołnierzowi na przepustce zabrania się korzystania z parasola oraz noszenia „damskich” torebek, choć o wymiętoszonej reklamówce zawierającej niedopitą półlitrówkę raczej nie było mowy jako akcesorium nieprzystojnym mężczyźnie służącemu ojczyźnie ku obronie. [za podrzucenie wątku podziękowania dla TETHORILA]

hermafrodytyzm – posiadanie przez jeden organizm (zwykle niecałkowicie wykształconych) organów płciowych obu płci, często powiązane ze specyficzną tożsamością płciową. H., jak wszystko co nietypowe, jest wygodnym pretekstem do okazywania takiej osobie niezdrowego zainteresowania lub pogardy w społeczeństwach nisko cywilizowanych, a także z powodu społecznej →obsesji czystych typów płciowych, jest nietolerowany i osoby w takim stanie są poddawane operacjom „korygującym” ich przynależność płciową, co często jest przez nie postrzegane jako okaleczenie. Por. → androgynia.

heteronormatywność – ukryte założenie podtrzymywane przez społeczne instytucje oraz domniemaną (a w każdym razie bezmyślną) większość, a twierdzące, że istoty ludzkie w sposób „oczywisty” i „naturalny” dzielą się na dwie oddzielne i wzajemnie uzupełniające się kategorie płciowe określane po polsku jako „płeć męska/mężczyzna” i „płeć żeńska/kobieta”, stąd jednostki ludzkie są poddawane oczekiwaniu/presji, aby całkowicie poddawać się w swoim postępowaniu, wyglądzie i orientacji seksualnej społecznym wierzeniom i przesądom odnośnie realizacji programu zawartego w → społecznym stereotypie roli płciowej „stosownego” dla absolutnie wszystkich osób danej płci. Zatem przejawem h. są wszelkie formularze urzędowe nieposiadające w kategorii „płeć” żadnej innej opcji oprócz prymitywnie określonych: „kobieta” vs. „mężczyzna”, czyli wymuszające oficjalny niebyt dla całego spektrum faktycznie zajmowanych postaw wobec płci w aspekcjie jej realizacji we wszystkich w/w aspektach. Praktycznym przedłużeniem h. w życiu społecznym jest → seksizm, czyli zróżnicowanie praw człowieka w zależności od urzędowo mu przypisanej i prymitywnie określonej przynależności płciowej, np. zapis „mężczyzna” w dowodzie osobistym i będący jego konsekwencją ustawowy nakaz podlegania ewidencji poborowych i odbywania służby wojskowej. H. jest także nieuczciwą praktyką służącą utrudnianiu lub unikaniu społecznej komunikacji z osobami częściowo lub całkowicie nieidentyfikującymi się z opartymi na h. stereotypami płciowymi, gdyż służy do oddalania ich żądań równości w prawie i obyczaju jako pochodzących od nielicznej i nieistotnej mniejszości albo od grupy reprezentującej cechy patologiczne, zatem niezasługującej na uwagę, współczucie bądź uznanie jej godności i innych praw. H. jest zatem instrumentem realizacji → opresyjnych stosunków społecznych. NARP dostrzega u podstaw h. biologizm w podejściu do płci i ról płciowych jako zjawiska zorientowanego niemal wyłącznie na rozrodczość i ocenianego ze względu na skuteczność w tym zakresie (por. obsesja → seksu reprodukcyjnego). NARP ocenia h. jako przejaw złej woli lub umysłowego prostactwa albo równocześnie obu tych czynników prowadzących do negacji złożoności ludzkich postaw wobec zjawiska płci, ich równoprawności (o ile nie prowadzą do czyjejkolwiek dowodliwej szkody) i do dławienia dyskusji na ten temat.

hijra – [wym,: hidżra] szerokie i regionalnie zróżnicowane hinduskie pojęcie odnoszące się do szeregu kategorii osób żyjących niezgodnie z dominującym dogmatycznym systemem dwubiegunowej płciowości. Stąd desygnatem h. w niektórych regionach subkontynentu indyjskiego i tamtejszych językach/dialektach bywają osoby męskie o sfeminizowanym wyglądzie, którzy spełniają żeńską rolę w czynnościach seksualnych z samcami/mężczyznami, skądinąd rozróżniane też jako → kothi/koti. Jednakowoż najczęściej pod h. rozumie się osoby transgenderowe żyjące w konkretnie zorganizowanych celowych wspólnotach łączących w sobie różne kategorie osób rozpoznawanych wg zachodniej typologii. We wspólnotach zwanych rodzinami h. znajdują się zatem osoby hermafrodytyczne oraz biologicznie męskie, które są postrzegane jako „trzecia płeć” albo same określają siebie jako nieidentyfikujące się ani z tożsamością „mężczyzny”, ani „kobiety”. Wśród tych ostatnich zdarzają się transseksualiści (skonfliktowani z płcią biologiczną) oraz transgenderyści (krytycznie nastawieni do płci kulturowej, tj. → stereotypu męskiej roli płciowej). Przystępowanie do rodziny h. to proces rytualnej socjalizacji polegający na stopniowym przyjmowaniu cech postrzeganych jako żeńskie, gdzie nowo przystępujący ma status ucznia („chela”), a przewodnikiem jest nauczyciel („guru”). Zwykle jednemu nauczycielowi, a właściwie: nauczycielce, podlega co najmniej pięciu uczniów, którzy oddają jej swe dochody, przyjmują jej nazwisko i zostają uznani za jej rodzinę, podczas gdy ona jest głową gospodarstwa domowego. Finałem procesu jest religijny rytuał zw. przez h. ponownymi narodzinami („nirvan”) albo emaskulacją, pod czym rozumie się usunięcie przez tradycyjną położną penisa, jąder i moszny za pomocą noża i bez znieczulenia, przy akompaniamencie głośnych trąb zagłuszających krzyk adeptów h. Nie wszyscy h. jednak poddają się temu rytuałowi, choć dokładne statystyki nie są znane. Ponadto niektórzy współcześni h. aranżują dla siebie zabieg wytworzenia pochwy, aby uzyskać możliwość seksualnego zaspokojenia w sposób żeńsko-receptywny. Tradycyjnie pozycja społeczna h. jest niska – głównym źródłem ich dochodów są występy na ceremoniach weselnych, gdzie tańczą sprośne układy i wierzy się, iż w ten sposób przynoszą płodność i pomyślność, prostytucja i żebractwo, którego obiektem docelowym są młodzi mężczyźni, potencjalni klienci usług seksualnych; również rząd indyjski zleca h. zbieranie podatków. H. są częstym obiektem agresji i pogardy, lecz współcześnie podejmują wysiłki na rzecz podniesienia swego statusu poprzez uczestnictwo w życiu politycznym, kandydując z powodzeniem do przedstawicielskich organów władzy. Znany jest też przypadek osoby z kultury Zachodu, Anny Ogborn, która w 1993 poddała się inicjacji na h. W ocenie NARP społeczna kategoria h. łączy w sobie osoby transseksualne, które doznają potrzeby uzgodnienia swej fizycznej płci z poczuciem tożsamości płciowej, i są to h. poddający się okaleczającemu zabiegowi usunięcia wszelkich męskich organów płciowych, z kategorią transgenderystów, którzy odrzucają w części lub całości kulturowo narzucony osobom płci męskiej styl życia, i są to h. niepoddający się w/w zabiegowi. Można by uznać za pozytywne, że istnieje jakiś model pararodzinnego życia dla takich osób, jednak w opinii NARP jego działanie jedynie potwierdza opresyjne mechanizmy społeczeństwa zatrutego ideą → czystych typów płciowych, albowiem jest to forma rodziny zastępczej, zatem domniemywać można, iż rodziny genetyczne i stanowiące pierwotne środowisko tych osób odrzuciły je za ich cechy transgenderyzmu lub transseksualizmu. Również źle świadczy o społeczeństwie fakt, że h. są marginalizowane i zmuszane do wykonywania ograniczonego zestawu zawodów i funkcji społecznych. Za pozytywne uznać można jedynie współcześnie zachodzące procesy emancypacyjne środowisk h. związane z ich uczestnictwem w instytucjach demokratycznych. NARP zauważa też możliwość działania mechanizmów opresyjnych, jeśli nabycie względnie tolerowanego statusu h. wymaga poddania się okaleczającemu i traumatycznemu zabiegowi emaskulacji – oznaczać to może złośliwe dążenie większości społeczeństwa do uniemożliwienia osiągania seksualnego zaspokojenia i sukcesu reprodukcyjnego człowiekowi o tożsamości płciowej odmiennej od większościowej. Również rytualne dokonywanie w/w zabiegu bez znieczulenia jest współcześnie absurdalne – można zrozumieć konieczność znoszenia bólu podczas chirurgicznych interwencji w czasach, gdy medycyna nie była wystarczająco rozwinięta, jednak podtrzymywanie tego stanu rzeczy współcześnie świadczy o niskim poczuciu własnej godności samych h., którzy nie tylko godzą się na znoszenie cierpień zadawanych im przez społeczną większość, ale sami sobie je zadają przy wstępowaniu do samopomocowej grupy, jaką de facto rodziny h. są.

homo sapiens – (łac. człowiek myślący) nazwa gatunkowa, którą przyznaliśmy sobie sami (ja, NARP, rozumiem tu wszystkie istoty posiadające tę samą lub bardzo zbliżoną do mojej strukturę chromosomów i zdolne do podobnych czynności umysłowych). W tekście niniejszego leksykonu nasza nazwa gatunkowa zwykła pojawiać się następująco: homo sapiens (?), i towarzyszący tej nazwie znak zapytania jest wyrazem niepewności NARP odnośnie stosowności tej nazwy gatunkowej, skoro ma ona obejmować wszelkie osoby i osobniki do naszego gatunku przynależące. Sprawa przynależności do gatunku wbrew pozorom nie jest prosta. Jeżeli za kryterium przyjąć zdolność do myślenia, to wielu osobników (jeśli nie większość?!) żyje na tyle bezmyślnie, że powinna być określana jako homo replicans (człowiek powtarzający, imitujący), co dawałoby wyraz faktowi, że ta klasa istot nic twórczego do życia nie wnosi, a jedynie imituje postawy i zachowania innych. Również można wyodrębnić klasę istot typu homo credens (człowiek wierzący), to jest istotę niedociekającą na własną rękę prawdy, nieanalizującą krytycznie przekonań podawanych jej do wiary przez autorytety zewnętrzne, lecz łatwo je przyjmującą i niechętną do zmiany tak powstałych przekonań, postaw i praktyki życiowej. Gdyby zaś przyjąć za kryterium przynależności gatunkowej genetyczną kompatybilność osobników i zdolność do wytworzenia potomstwa z innymi podobnymi istotami, to z kręgu członków naszego gatunku trzeba by wyłączyć osoby bezpłodne oraz np. osoby z zespołem Downa i innymi genetycznymi defektami zmieniającymi liczbę chromosomów charakterystyczną dla naszego gatunku lub inaczej czyniących ich ładunek genetyczny niekompatybilny z resztą. Z kolei praktyka życia wskazuje, że osoby bezpłodne, nieromnażające się z własnej woli lub z powodu bycia wykluczonym z kręgu partnerów erotyczno-reprodukcyjnych potrafią bez zauważalnych ograniczeń uczestniczyć w sytuacjach społecznych z innymi (uczestniczącymi w rozrodczości) podobnymi istotami, a i w odniesieniu do istot z zespołem Downa trzeba stwierdzić, że ich nasilona emocjonalność wraz z umiejętnością posługiwania się językiem i rozumienia go – czynią je jak najbardziej członkami społeczności, którą nazwać trzeba ludzką. Z kolei ograniczone zdolności do myślenia abstrakcyjnego (choć nie jego całkowity brak!) w połączeniu z wysoką kulturą i intensywnością uczuć i doznań zmysłowych – charakteryzują wiele gatunków istot nazywanych przez nas zwierzętami, np. psa. Dlatego NARP, cokolwiek wbrew obiegowym i urzędowym pojęciom, gotów jest uznać za człowieka pierwszego porządnego psa, choć niekoniecznie istotę genetycznie z nami wszystkimi kompatybilną, a charakterologicznie nikczemną – upadłą pomimo ogromnego umysłowego potencjału otrzymanego u progu swego życia, lecz zaprzepaszczonego w dalszym rozwoju. Dla NARP człowiek zatem, to każda istota gotowa do używania swego rozumu (jednej z funkcji mózgu) nie tylko dla własnej korzyści osiąganej bez względu na wszystko i wszystkich innych, ale także do życzliwego zrozumienia i porozumienia się z innymi osobami na uczciwych warunkach ustalonych w oparciu o uczucie empatii. Człowiekiem zatem może być np. pies lub kot, ale niekoniecznie członek agresywnej i nienawistnej bandy niszczącej wszystko i wszystkich na swej drodze, lub polującej na „odmieńców”, których racji nie chce nawet próbować wysłuchać i zrozumieć. Człowiekiem przestaje być członek grupy, który aby tylko podtrzymać akceptację tejże gotów jest zaprzeć się samego siebie, swoich zasad postępowania i wrażliwości emocjonalnej oraz intelektu, i w rezultacie wraz ze swoją grupą, bandą, tłumem, motłochem – uczestniczy w nikczemnych działaniach, których w odosobnieniu nie podjąłby się. Człowieczeństwo ulega także degradacji, gdy jednostka rezygnuje z samodzielnego oceniania rzeczywistości zewnętrznej i zasad własnego postępowania, a w zamian ślepo realizuje zalecenia jakiegoś autorytetu lub imituje postępowanie członków wspólnoty (→ człowiek zewnątrzsterowny). W niektórych kontekstach za bardziej adekwatne NARP uważa pojęcie bliźniego, to jest istoty, z którą odczuwa się emocjonalną wspólnotę, i zaliczać do niej można byty przynależne do innych gatunków niż ten typ małpy, którą jesteśmy, włącznie z hipotetycznymi Kosmitami, gdyby ich istnienie kiedyś się potwierdziło.

Alfabet Antyfaceta - Wstęp A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U W X Y Z