Alfabet Antyfaceta - Wstęp A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U W X Y Z

Ł

łamanie męskiego charakteru – praktyka stosowana w toku → wychowania na mężczyznę a polegająca na wytworzeniu w nim przekonania, iż nie jest on panem siebie, a raczej należy do grupy, społeczeństwa, lub podlega przywódcy, wodzowi i tym samym nie decyduje sam o sobie lub godzi się na sytuację, w której pierwotnie nie posiada on żadnych lub niektórych praw i ewentualnie może je uzyskać jedynie przez uznanie daleko idącej władzy przywódcy grupy, poddanie się określonym rytuałom inicjacyjnym lub formalnie określonym wymogom prawa stanowionego pomimo ich niesprawiedliwego charakteru. Ł. m. c. zmierza do osiągnięcia bezmyślnego posłuszeństwa i poczucia zależności osoby wychowywanej na mężczyznę, co przejawia się w rezygnacji tej jednostki ze swych wartości, mentalności, wrażliwości emocjonalno-etycznej, indywidualistycznej stylizacji wyglądu i odzieży, wyzbyciu się zahamowań wynikających z własnych przemyśleń, odczuć etycznych oraz uwarunkowań emocjonalnych, by w zamian poddać się rozstrzygnięciom grupy, społeczeństwa, autorytarnego przywódcy. Nierzadko ł. m. c. ma charakter bolesnego i okaleczającego kulturowego rytuału przejścia, którego efektem jest nabycie statusu „mężczyzny-wojownika”, z kolei bez którego nie ma się w ramach własnej kultury prawa do nawiązania normalnych relacji emocjonalno-erotyczno-reprodukcyjnej z osobami żeńskimi. Warto zauważyć, że częstym składnikiem ł. m. c. jest wstępne poniżanie kandydata na „mężczyznę”, by wyraźnie poczuł, że nabył swą godność dopiero przez poddanie się ł. m. c. W kulturze Zachodu ł. m. c. odbywało się w postaci przymusowej służby wojskowej, gdzie osoba płci męskiej trafiała w trybie administracyjnego nakazu stawiennictwa przed wojskową komisją lekarską, która ponad jej głową decydowała o przeznaczeniu, po czym równie przymusowo delikwent trafiał do określonej jednostki wojskowej, gdzie w parawięziennym zamknięciu spędzał część swojego życia podlegając rozkazom przełożonych, żyjąc w narzuconym mu trybie, otoczeniu, warunkach higienicznych, przypadkowym towarzystwie i wbrew lub z wyłączeniem swojej woli wykonując czynności ryzykowne lub po prostu nieprzyjemne albo naruszające indywidualne poczucie godności. Przymusowej służbie wojskowej często towarzyszyła kłamliwa retoryka o rzekomym wyrabianiu „silnego męskiego charakteru” w toku tejże, chociaż naprawdę u podstaw tego procesu leży lęk jednostki przed odpowiedzialnością karną za uchylanie się od służby lub dezercję albo lęk przed doraźną karą ze strony dowódcy, który jest większy od strachu przed urazem albo wypadkiem potencjalnie lub w oczywisty sposób związanym z wykonaniem polecenia. Notabene, podobną motywację kreuje się w żołnierzach wysyłanych do walki w trakcie wojny. W rzeczywistości, bez pierwotnego złamania woli ludzkiej jednostki, której prawem jest nie chcieć wykonywać żadnych niebezpiecznych zadań, taki efekt nie byłby możliwy. NARP uważa, że wszelkie kulturowe i instytucjonalne mechanizmy posługujące się ł. m. c. są nikczemne i świadczą o instrumentalnym traktowaniu człowieka, w tym przypadku częściej osób płci męskiej, jako replikatory cech danej kultury (memów) albo mięso armatnie. Presja wywierana na jednostkę w ramach ł. m. c. typu kulturowego jest tym bardziej podła, że najczęściej ma miejsce w kulturach dość prymitywnych i izolowanych od reszty świata, stąd ofiary ł. m. c. nie są świadome alternatywnych sposobów życia, uniwersalnych praw ludzkich pozwalających im zakwestionować kulturową praktykę i nawet obalić ośrodki nacisku sankcjonujące daną praktykę, nie są też przygotowane pod względem edukacyjnym do emigracji do bardziej cywilizowanych społeczeństw, a ewentualna emigracja wiązałaby się też z traumą opuszczenia swych bliskich i całego znanego sobie świata. Z kolei maniacki upór różnych zwykle małych etnicznych kulturowych wspólnot zorientowany na wymuszenie na swych męskich członkach poddania się łamiącym charakter rytuałom świadczy o marności relacji wewnętrznych pomiędzy członkami takich grup, skoro są one uzleżnione od spełniania rytualnych wymogów, a żadne autentyczne ludzkie treści się nie liczą. Jeśli rytualna forma ł. m. c. związana jest z wieczystym zaznaczeniem przynależności plemiennej na ciele człowieka, świadczy to o obsesyjnej ksenofobii, najczęściej mającej prowadzić do niedopuszczenia do aktów rozrodczości „własnych” kobiet plemienia z mężczyznami obcymi, różniącymi się wyglądem, bo nienaznaczonymi wg reguł danej grupy etnicznej. Natomiast zgoda na powikłania prowadzące do śmierci osób poddawanych ł. m. c. w formie krwawych rytuałów świadczy z kolei o zbrodniczej nonszalancji w odniesieniu do ludzkiego życia oraz, na płaszczyźnie pragmatycznej, o czystej głupocie, skoro w ten sposób można tracić bez wyniszczającej wojny potencjalnie mądrych, zdolnych i przydatnych członków społeczności, których geny nieprzekazane w kolejne pokolenia stanowiłyby wzmocnienie danej społeczności. NARP sympatyzuje zatem z każdym, nawet stosunkowo anarchistycznym w swej naturze, działaniem przeciwko kulturowym lub państwowo-instytucjonalnym formom ł. m. c. NARP uważa, że ewentualne doskonalenie własnego charakteru to prywatna sprawa jednostki ludzkiej, i żadna kulturowa ani państwowa presja wymuszająca je nie jest uprawniona, przy czym każda ludzka jednostka ma prawo być niedoskonałą i prowadzić spełnione życie swoim własnym trybem. Dodać należy, że znoszenie bólu lub innej fizycznej niedogodności tudzież podejmowanie ryzykownych wyzwań nie są obiektywną wartością, stąd przymuszanie kogokolwiek w trybie ł. m. c. jest poważnym naruszeniem praw ludzkich. NARP deklaruje, że jest słaby, niewysportowany i nie pociągają go żadne ekstremalne wyzwania, a ból i cierpienie uważa za poważny defekt bytu, którego należy unikać na ile się da oraz że nie jest sługą ani składnikiem inwentarza żywego swej kultury bądź społeczeństwa, lecz suwerennym człowiekiem uznającym siebie za wartość docelową, a nie instrumentalną, i do zajęcia podobnej postawy godnościowej zachęca wszystkich. NARP z szacunkiem odnosi się do aktora Bogusława Lindy, który podobno odmówił poddania się procedurze tzw. fuksowania w swojej szkole teatralnej.

łechtaczka – mocno unerwiony żeński narząd płciowy podlegający erekcji wskutek podniecenia erotycznego i służący do doznawania przyjemności erotycznej wskutek mechanicznej stymulacji, stąd w kulturach wrogo nastawionych wobec samic/kobiet ł. jest usuwana w trakcie → obrzezania. Ewolucyjny odpowiednik → prącia u samców.