Niniejsza edycja strony to wersja z grafikami w wyższej rozdzielczości

(Wersja „A”)

Witam wszystkich czytelników wstępujących w moje skromne progi!

Nazwałem siebie Naczelnym Antyfacetem Rzeczypospolitej Polskiej. Jest to może trochę pretensjonalne, ale już wyjaśniam genezę mojego pseudonimu i zarazem nazwy stanowiska/społecznej funkcji. Istnieją bowiem: Naczelny Lekarz Kraju, Naczelna Pielęgniarka Kraju, Naczelny Kowboj Kraju (wyjątkowo paskudna postać!) i Naczelny Satyryk Kraju. Czas zatem, żeby zaistniał Naczelny Antyfacet Rzeczypospolitej Polskiej, w skrócie NARP. Jako Antyfacet zajmuję się krytyką i podważaniem w codziennym życiu oraz specyficznych akcjach Stereotypu Męskiej Roli Płciowej, albowiem postrzegam jego negatywny, okaleczająco-ograniczający wpływ na jakość życia mężczyzn. Co do samozwańczego mianowania siebie na „Naczelnego” Antyfaceta w Polsce, to myślę, że nabyłem do tego prawo poprzez wyjście w odzieży zabronionej do pracy w dniu 4.06.2002 i parę innych takich akcji. Oprócz tego w życiu codziennym staram się po pierwsze korzystać z rzeczy zabronionych, a także poprzez swój wygląd, w jak najmniejszym stopniu wspierać zły obyczaj i arogancję społeczeństwa, któremu wydaje się, że wie lepiej, jak każda jednostka ma wyglądać i postępować w zależności od posiadanych organów płciowych. Także fakt, iż właśnie ośmielam się wystawić stronę internetową poświęconą krytyce społecznych aspektów męskiej roli płciowej wydaje się być jedną z pierwszych takich publicznych inicjatyw w Polsce, a może nawet absolutnie pierwszą. Stwierdzam, że nawet jeśli mężczyźni dostrzegają, że z ich stereotypową rolą jest coś nie w porządku, to bojąc się ostracyzmu towarzyskiego, reprodukcyjnego i innych nawet nieformalnych a skutecznie podszczuwających represji, wolą oni przynajniej udawać, że z zadowoleniem spełniają się w jej realizacji, bez względu na tego bezsens.

Publikacje na mojej stronie internetowej będą zatem dotyczyć walki z seksizmem. Dla mnie to pojęcie oznacza wszelkie formy nierównego traktowania istot ludzkich w zależności od płci, i chodzi bynajmniej nie tylko o wyzwolenie kobiet, ale, co mi ze względu na moją płeć jest bliskie, o wyzwolenie mężczyzn. Wyzwolenie kobiet obecnie dokonało się w znacznym stopniu zarówno w sferze obyczaju, jak i prawa stanowionego, i oprócz kilku kwestii prawnych jak aborcja, postępowanie wymiaru sprawiedliwości i ścigania w sprawach przemocy rodzinnej, walka kobiet została w zasadzie uwieńczona sukcesem. Jeszcze tylko gdzieniegdzie w praktyce życia społecznego utrzymują się krzywdzące i ogłupiające stereotypowe praktyki wobec kobiet (dowcipy, preferencje przy zatrudnianiu, wysokość płac, wizerunki kobiet w reklamach i podręcznikach szkolnych). W odniesieniu do mężczyzn natomiast nikt w ogóle nie dostrzega potrzeby wyzwolenia ich, albowiem kobiety walczące z patriarchalizmem życia zainteresowane są wyłącznie swoimi krzywdami, zaś mężczyźni zanadto łatwo uwierzyli, iż stanowią klasę wyżej od kobiet stojącą w hierarchii społecznej i uprzywilejowaną, skoro to „przeciwko” ich przywilejom kobieca walka się toczy. Tak naprawdę, to mężczyźni jak najbardziej potrzebują wyzwolenia i im prędzej sobie to uświadomią, tym dla nich lepiej. Najprostszym sposobem stwierdzenia zniewolenia mężczyzn przez obyczaj jest to, że mężczyzna nie może dopuszczać się transgresji w dziedzinie ubioru i kosmetyki, która dla kobiet czerpiących z „pakietu męskiego” jest oczywistą codziennością. Cóż to więc za mężczyzna, władca świata, życia publicznego, biznesu, wojska itp. skoro nie ma on władzy nawet nad wyglądem swego ciała, i nie może decydować o odzieży, jaką nań założy? Aby bowiem stwierdzić istnienie wyboru, trzeba go móc faktycznie realizować i to bez obaw o konsekwencje. Zastanówmy się, co wychodząc do pracy, urzędu, na miasto, do kościoła, ma mężczyzna do wyboru odnośnie ubrania w drażliwym obszarze od pasa w dół? W poniedziałek – spodnie i skarpety, we wtorek – spodnie i skarpety, w środę – spodnie i skarpety... Jak w aroganckim wobec swych klientów powiedzeniu H. Forda o tym, że jego klient może kupić Forda T w każdym kolorze, pod warunkiem, że to będzie kolor czarny! Nie uwierzę, jakoby absolutnie wszystkim mężczyznom kultury zachodniej tak bardzo się podobało to, co MAJĄ nosić, że CHCĄ nosić tylko to, zwłaszcza w sytuacji, gdy opcje dostępne dla kobiety funkcjonującej w tym samym klimacie i w tych samych sytuacjach społecznych są tak liczne, że wymienianie ich tu w tekście wstępnym rozsadziłoby go! Skoro istnieje w demokratycznych krajach pluralizm poglądów, gustów i upodobań niemal w każdej dziedzinie, to wysoce podejrzanym jest jego brak w kwestii męskiego ubioru i aparycji. Wybór odzieży dostępny mężczyznom jest pozorny, bo ogranicza się jedynie do wąskiego zakresu kolorów zawsze w obrębie raczej ciężkich, sztywnych i koniecznie zakrywających tkanin i w ramach kilku prostacko skrojonych „sortów mundurowych”, pośród których nie pojawił się żaden nowy i odkrywczy element od mniej więcej II połowy XVIII wieku, a z każdym kolejnym pokoleniem jeszcze odejmowano zróżnicowane formy odziedziczone po okresach wcześniejszych. Także stylizacja ciała mężczyzny jest łagodnie mówiąc stonowana: ma on mieć możliwie najprostszą fryzurę, a pod względem kosmetycznym właściwie na mężczyźnie nie ma nic do zrobienia: chodzi tylko o minimum higieny, aby nie śmierdział (zanadto). Wszystko wykraczające ponad i poza krąg rozwiązań stylizacyjnych i ubiorczych dozwolonych a jednocześnie nakazanych mężczyźnie – wymaga z jego strony odwagi, determinacji, dozwolone jest co najwyżej w młodym wieku, i często się wiąże z kosztami (ryzykiem agresji, utraty/nieotrzymania pracy, brakiem awansu, ostracyzmem reprodukcyjnym i towarzyskim). Po przeanalizowaniu stereotypu męskiej roli płciowej również w innych jej aspektach jestem pewny, że ubóstwo form odzieżowych dla mężczyzny i skostnienie wzornictwa w zakresie odzieży męskiej to część większej całości: układu obyczajów, w którym obecnie jedynym beneficjentem jest uciskana w poprzednich wiekach kobieta.

Oprócz życia w zubożonym świecie doznań, za posiadanie męskich organów płciowych spotyka nas kara: oto po ukończeniu 18 lat w wielu krajach zostajemy wezwani przed URZĄD, który ocenia nas jak bydło w punkcie skupu i decyduje nad naszymi głowami czy i gdzie zostaniemy umieszczeni na kilku(nasto)miesięczny fragment życia w celu odbycia wyćwiki w zakresie umiejętności walki i bezwzględnego posłuszeństwa wobec przełożonych wydających nam rozkazy. Dlaczego my! Dlaczego w tak drastycznej formie, jaką jest półwięzienne skoszarowanie, wyrwanie z własnego środowiska pod przymusem, z często nienaprawialną szkodą dla planów życiowych jednostki? Nawet uznając potrzebę powszechnej służby wojskowej, stwierdzić trzeba, że z niepodległości korzystają obywatele każdej płci. Dlaczego stresujące i destrukcyjne doświadczenia życia koszarowego omijają kobietę, a dotykają mążczyznę? Czyżbyśmy mieli jakieś szczególne przystosowania ewolucyjne w męskich organizmach powodujące, że znoszenie stresu, złych warunków higienicznych, zadawanie i otrzymywanie ciosów są akurat dla nas korzystne?! Nie sądzę! Za pakiet negatywnych doświadczeń, za życie w stresie powodowanym przez nieuzasadnione oczekiwania względem nas płacimy jego krótszym czasem trwania: statystyczna długość życia mężczyzny jest mniejsza od kobiety w każdym, nawet najbardziej cywilizowanym kraju. I to wszystko trzeba zmienić: zły obyczaj, dyskryminujące prawo i toksyczne wychowanie otrzymywane przez kandydatów na mężczyzn.

Mój bunt i walka o prawa mężczysn nie oznaczają bynajmniej jakichś zakusów na prawa kobiet: życie obu płci w społeczeństwie NIE musi być antagonistyczną grą o sumie zerowej, w której komuś trzeba odjąć, by komuś innemu dodać. Nie mogę jednak aprobować sytuacji, w której, aby udostępnić kobiecie sfery ekspresji i rozwoju, trzeba uszczuplić te obszary wolności mężczyznom. Nie ma też zgody na wymuszanie z powodu przynależności płciowej jakichś szczególnych świadczeń, zwłaszcza czegoś tak kaleczącego całe jestestwo człowieka, jak przymusowa służba wojskowa w warunkach skoszarowania. Albo przez to doświadczenie powinien przechodzić każdy obywatel korzystający przecież z niepodległości państwa bez względu na płeć, albo tylko ochotnicy do służby zawodowej – także obu płci. Kłamstwem jest uzasadnianie ugniatania ludzi w obyczajowych rolach przez odmienną „naturę” kobiety i mężczyzny. Kobieta i mężczyzna to pojęcia społeczne i zaprawione ideologią nadbudowaną na jedynie obiektywnych faktach biologicznych, których interpretacja bynajmniej nie jest kompletna. W odniesieniu do gatunku homo sapiens (?) niewiele pewnego można powiedzieć o jego „naturze” – jesteśmy na wskroś „sztuczni”: żyjemy bowiem w środowisku globalnie zmienionym przez skutki naszych wcześniejszych działań i otoczeni jesteśmy produktami naszej technologii oraz zmienną kulturą zależną od naszego stanu wiedzy i zawsze fragmentarycznego zrozumienia samych siebie. Szczycimy się też i od innych zwierząt odróżniamy przez to, że każdy osobnik spośród nas stanowić ma ogromną wartość bo jest niepowtarzalny i obdarzony nieogarnionym potencjałem. Jak pogodzić to źródło naszego poczucia godności ze społecznymi tendencjami zmierzającymi do uczynienia nas standardowymi produktami swojej kultury i zamkniętymi w ciasno określonych społecznych rolach, których zawartości nie wolno jednostce modyfikować?! A to właśnie czynią z nas społeczne stereotypy ról płciowych, dyktatury, fundamentalistyczne religie itp. GARDZĘ nimi, NIENAWIDZĘ ich! Jestem BUNTOWNIKIEM!! I proszę nie stosować wobec mnie śmietnikowej seksuologii twierdzącej, że jestem skonfliktowany ze swą płcią! Spodnie, skarpety, zakaz makijażu, nakaz prezentowania postaw asertywno-wojowniczych, nakaz posiadania określonych zainteresowań i zakaz posiadania innych – to NIE PŁEĆ, ale ROLA PŁCIOWA, po angielsku GENDER ROLE. Moja niezgoda na męską gender role to taka sama niezgoda, jak niezgoda kobiet XIX-wiecznych na brak prawa wyborczego, albo współczesnych ofiar islamskiego fundamentalizmu pozwalającego tylko mężczyźnie prowadzić auto w Arabii Saudyjskiej. Moja strona NIE jest o ZMIANIE PŁCI ani o PODNIECANIU SIĘ ZABRONIONĄ ODZIEŻĄ! Wprost przeciwnie – ja pozbawiam te rzeczy magiczno-mitycznej otoczki im towarzyszącej! Czynię je oswojonymi, codziennymi produktami, których wartość jest jedynie użytkowa, estetyczna i hedonistyczna.

Teraz parę technicznych uwag. Po pierwsze, mam nadzieję, że udało mi się umieścić mą stronę gdzieś w Internecie, i choć pisząc te słowa nie wiem, czy i kiedy mi się to uda, jeśli ktokolwiek czyta ten tekst, znaczy to, że odniosłem sukces. Po wtóre, mam nadzieję, że moja strona, choć cokolwiek siermiężna w formie, spodoba się Państwu i okaże się wygodna w „nawigowaniu”. Zrobiłem ją sam metodą prób i błędów, niemając zbytniego pojęcia o tworzeniu stron internetowych, więc jeżeli tylko moja prezentacja będzie działać i wyglądać w przeglądarkach tak, jak podczas budowania jej – będzie to mój wielki sukces. Za wszelkie błędy i niedoróbki przepraszam. Mogę z całą pewnością obiecać, że wraz ze wzrostem mojego rozumienia mechanizmów internetowych, będę moją stronę rozwijał i planuję uczynić ją interaktywną.

Nie mam także najmniejszej pewności, czy w każdej przeglądarce i na każdym monitorze strona będzie wyglądała poprawnie. U mnie najlepiej wygląda w Explorerze przy włączonym pasku “Ulubione”. Gdyby grafika była porozjeżdżana w stosunku do tekstu, dobrze jest zadziałać na lewy margines przy pasku “Ulubione” i dociągnąć nadmierny luz. Powodzenia! Smacznego!

UWAGA!

Po użyciu poleceń kopiuj/wklej w stosunku do tekstów z białą czcionką może zachodzić potrzeba zmiany koloru czcionki w Państwa komputerze!

Teksty i ilustracje z mojej strony można cytować, ale zalecam podawanie źródła, zwłaszcza w odniesieniu do grafik komputerowych niebędących zdjęciami. Chociaż nie przedstawiam się na razie z nazwiska i imienia – znając tolerancję i otwartość umysłową naszego społeczeństwa na razie wolę nie ujawniać moich personaliów – pozostawiam adres mailowy celem kontaktu w sprawie używania moich produkcji w publikacjach komercyjnych. Do publikacji moich materiałów graficznych w uzgodnieniu ze mną gotów jestem udostępnić wersje w pierwotnej rozdzielczości. Jestem także ciekaw reakcji czytelników i chętnie zamieszczę zarówno reakcje czytelników jak i artykuły nadesłane do publikacji u mnie. Strona niniejsza może stać się forum prezentacji różnych myśli ujmujących problemy przeze mnie podejmowane i jeżeli tak się stanie, to będę zadowolony. Cieszy mnie bowiem (Uwaga! Trudne słowo!) odtabuizowywanie wyciszanych i wypieranych ze świadomości społecznej obszarów życia oraz uruchamianie wolnego obiegu idei. Cała moja internetowa gazetka ma charakter non-profit, zatem autorzy publikujący u mnie muszą zadowolić się samą radością publikacji.

Naczelny Antyfacet Rzeczypospolitej Polskiej

Kontakt:

antyfacet@interia.pl

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

NINIEJSZA STRONA ISTNIEJE W DWÓCH LOKALIZACJACH:

LOKALIZACJA „A”: http://www.antyfacet.com.pl/
LOKALIZACJA „B”: http://antyfacetrp.w.interia.pl/

Niedawno wprowadziłem zróżnicowanie architektury i charakteru powyższych wersji mojej strony. Wersja „A” – z uwagi na większą pojemność konta i większą szybkość serwera – będzie zawsze zawierać pełną publikację (artykuły i grafiki z wyższą rozdzielczością), natomiast wersja „B” – umieszczona na mniejszym koncie i wolniejszym serwerze – stanowi publikację o charaterze archiwalnym (nie będę już umieszczać w niej grafik w dobrej rozdzielczości, a zamiast tego zestawiam tam teksty, włącznie z „Wstępniakami” za minione miesiące).

[ Czytaj księgę gości]	[ Wpisz się do księgi ]
Załóż swoją własną księgę za darmo!